آن روز سرد پاییزی را

که آخرین لحظات با تو بودن را سپری می کردم

سرت را بر زانوهای سست من گذاشته بودی

و با چشمان بی فروغت به من می نگریستی

و من غرق تماشای فرشته ای زیبا بودم

حرفهای زیادی برای گفتن داشتم

ولی آن هنگام

تمام حرفهایم معنی سکوت به خود گرفته بودند...

بغض دیدن فرشته ای در خاک

به من اجازه گفتم حرفهای دلم را نمی داد

ولی امشب با تو خواهم گفت

همه ناگفته ها را

نا گفته هایی که در اشکهایم پنهان شده بودند:

زیبا روی من

با من بمان

زود به خواب نرو

اگر می توانی لحظه ای بیشتر

با من بمان...

فرشتگان می توانند برای لحظه ای منتظر بمانند

صورتم را به تو نزدیک کردم

و گفتم

فرشته من

به من نزدیک شو

دنیای بیرون را فراموش کن

و به زندگی من معنی بده

اما

تو فقط به چشمان خیس من نگاه می کردی

هر لحظه دستانت سرد تر و سرد تر می شدند

و هر لحظه قلب تو با معنی زندگی غریب تر...

به تو می گفتم:

هرگاه  که به زندگی ام می نگرم

داستان زندگی ام قبل از چهره تو تمام می شود

و پس از آن دیگر

بر بال فرشته ای زیبا نوشته شده است

مانند حروفی در آسمان

که هیچکس معنی آن را نمی دانست

ولی هر چه که بود

معنی عشق به خود گرفته بود...

و آن هنگام که روح امید من از پیش ما پر کشید و رفت

به تو گفتم:

نترس

من در کنارت هستم

در میان گریه و درد

با تو  گفتم:

پرواز تو

به معنی پر زدن عشق تو نیست

و آن هنگام

تو چشمانت را فرو بستی

از همه چیزیهایی که بین ما بود

اشک را برایم به یادگار گذاشتی

و روح ویران شده مرا

در ویرانه ای از آرزو ها رها کردی

و رفتی...

عهدی که در سایه آن

تا ابد با تو خواهم بود..

دستهایم را به سویت دراز می کنم

و به هر کاری که می کنی ایمان خواهم داشت

فقط مرا بخوان

و لحظه ای دیگر با تو خواهم بود

با تو خواهم بود تا به تو آرامش دهم...

تا دنیایی از رویاها برایت بسازم

با عشق. با شوق. با تو خواهم بود

و تا ابد صبر خواهم کرد...

فقط مرا بخوان

تا قلبت را از شور و زندگی لبریز سازم...

همچون فرشته ای در اوج آسمان ها

با تو پرواز خواهم کرد

گرچه جسم سرد من

مانعی خواهد بود...

اما

فقط مرا بخوان

تا جسم خود را نیز رها سازم

و به سویت به حرکت در آیم...

فقط مرا بخوان...